Farishta (qiz)

Bir daraxti oq gullar bilan qoplangan, boshqasi esa yetilgan anorlarning og'irligidan egilib turgan bog'da ikki kishi uchrashdi. Siren rangli kaftandagi yigit egilib, ikki qo'li bilan o'z idishini og'diradi — pastga, qanotli qiz ushlab turgan oltin idishga ingichka oqim bo'lib quyadi. Uni to'ldirayotgan qiz emas — yigit unga o'zi ko'tarib yurgan hamma narsani beradi. Mohiyat ham shunda. So'fiy buni o'zini bo'shatish deb ataydi: oliyni qabul qilish uchun yurak tubigacha to'kilishi, o'z «men»idan voz kechishi kerak. Yigit sharobni o'zi uchun asramaydi — bu yerdagi sharob esa Hofiz kuylagan o'sha sharob, mast qilmasdan mast etadigan muhabbat mayidir — u uni samoviy tomon quyadi, va berilgan narsa yo'qolmaydi, balki yuqoridan qabul qilinadi. Qizning qanotlari oltin, ko'k va qip-qizil rangda yonadi; uning yuzi ustidagi nurli toj yorug'lik qayerdan taralayotganini aytadi. U kuch bilan olmaydi — tiz cho'kib, faqat idishni tutib turadi, chunki tuhfa faqat beruvchining xayrixohligi bilan yuqoriga ko'tariladi. Orqadagi ikki daraxt — yo'lning ravog'iday: sof boshlanishning oq guli va nihoyasida yetilgan anor. Anor, Qur'ondagi jannat bog'larining mevasi, po'sti ostida yagona qobiq ichida son-sanoqsiz donni yashiradi — bu bo'shliq o'rnini egallovchi to'lalik timsoli: yigit o'zini so'nggi tomchisigacha to'kadi, yonida esa chetigacha donga to'lgan meva yetiladi. Ustaga bu manzarani sochdan ingichka mo'yqalam bilan chizishga to'qson kun ketdi. Asar haqida Asar XVI–XVII asrlar Buxoro kitob miniatyurasi ruhida — gullagan bog' va nozik qomatga bo'lgan muhabbati bilan Hirot doirasining nafisligini o'ziga singdirgan Movarounnahr san'ati ruhida ishlangan. Sharob ichish va soqiylik manzarasi fors-O'rta Osiyo an'anasining eng barqaror obrazlaridan biri bo'lib, unda kosa va sharob allaqachon so'zma-so'z ma'nosini yo'qotib, sirli muhabbat tiliga aylangan. Qanotli tuhfa beruvchi figura Sharq tasviriy san'atidagi samoviy elchilar tasvirlarining keng qatlamiga ishora qiladi. Barg va gullarning nozik ishlanishi, tillakori qoyalar va uslublangan bulutlar, chetlarida hayvon figuralari bilan boy bezatilgan maydon — bu doiraning o'ziga xos belgilari. Fon aniq bir joyni aks ettirmaydi, balki ideal bog' obrazini yaratadi. Xususiyatlari Asos: Tabiiy qo'lda ishlangan Buxoro ipak qog'ozi (90% ipak, 10% paxta) Texnika: Tempera, akvarel, tabiiy o'simlik va mineral pigmentlar, tilla varaq (23 karat) Yagona nusxa